Табақаи: Адибон

Мирзо Абдулқодири Бедил (1644-1720)

Бедил, маро ҳарзасарой шон Мадҳи миру ситоиши султон нест 3-ин даст каломе, ки зи мо мешунав Ғайр аз исори хизмати ёрон нест. Шоир, нависанда ва файласуфи бузург Мирзо Абдулқодири Бедил шўҳрати ҷаҳонӣ дорад. Ў дар сарзамини Ҳиндустон чароғи илму адаби

Ҳабиб Юсуфӣ (1916-1945)

Ҳабиб Юсуфӣ соли 1916 дар оилаи мударрис дар гузари Боғимайдони шаҳри Самарқанд таваллуд ёфтааст. Баъди хатми мактаби ҳафтсола вай ба Текникуми педагогии мардонаи тоҷикии шаҳри Самарқанд дохил шудааст. Дар соли 1935 техникумро хатм намуда, дар мактабҳои миёна аз забон ва

Ҷалол Икромӣ (1909-1993)

Бадриддин номи бобои Ҷалол Икромист. Ў аз деҳаи хушманзари Кўҳистони Ховалинг, ки дар тобеи Беки Балҷувон буд, ибтидои асри XIX ба мақсади хондан ва соҳиби илму маърифат гаштан озими шаҳри овозадори Бухоро мешавад. Бо талошу саъю кўшишҳои зиёд дар мадрасаҳои

Сотим Улуғзода (1911-1997)

Сотим Улуғзода 2 сентябри соли 1911 дар деҳаи Варзики ноҳияи Чуст (вилояти Намангони Ҷумҳурии Ӯзбекистон) дар оилаи деҳқон ба дунё омадааст. Волидони Сотимхон аз табақаи кишоварзони камбизоат, вале соҳибдил буданд . модараш зани бо савод буда, гоҳе машқи шеър мекардааст.

Тошхӯҷа Асирӣ

Тошхӯҷаи Асирӣ соли 1864 дар шаҳри Хуҷанд таваллуд шудааст. Падари Тошхӯҷа одами меҳнатӣ ва ҳунарманд буд. Ӯ санги осиё метарошид ва ин ҳунарро аз кӯдакӣ ба писараш ҳам ёд дода буд. Асирӣ саводи ибтидои ва хондану навиштанро дар мактаби кӯҳна

Самандархоҷаи Тирмизӣ

Дар он руз бини зи душман фароғ,Ки шаб дар мазораш фурузи чароғ. Номи аслии Самандархоҷаи Тирмизӣ Муҳаммадбақо буд, «Самандар» тахаллуси адабии ӯ мебошад. Мувофиқи гуфтаҳои худаш дар китоби «Дастур-ул-мулук» ва маълумоти муаллифи тазкираи «Музаккируласҳоб» Малеҳои Самарқанди, зодгоҳаш Хонақоҳ (ноҳияи Ҳисори

Масъуди Саъди Салмон

Масъуд дар Лоҳур, дар хонаводаи дафтардори дарбори Маҷдуд ибни Масъуди Ғазнавӣ ба дунё омад. Падараш Саъди Салмони Ҳамадонӣ марди фозиле буд. Иқтисоду сиёсати давлатдории аҳди Ғазнавиёнро хуб медонист, гоҳ-гоҳе шеър ҳам менавишт. Писараш-Масъудро, ки ҳамноми фарзанди нахустини Султон Маҳмуди Ғазнавӣ

Сайидои Насафӣ (дар асрҳои XVI-XVII зиндагӣ кардааст)

Сайидои Насафӣ — шоири асримиёнагии тоҷик.  Соли таваллудаш номаълум, соли вафоташ 1711. Сайидо дар шаҳраки Насаф таваллуд шуда буд. Ӯ аз хурдӣ истеъдоди хуби шеъргӯйи дошт. Аз ҳамин сабаб падараш Миробид фарзандашро ба шаҳри Бухоро барои илмоӯзӣ фиристод. Муаллифи девони

Ҳофизи Шерозӣ (1321-1390)

Хоҷа Шамсиддин Муҳаммад ибни Баҳоуддин Ҳофизи Шерозӣ соли 1321 дар шаҳри Шероз, ки даҳҳо адибони забардаст аз хоки он хестанд, ба дунё омада, тамоми умр дар он ҷо зистааст. Номи шоир Шамсиддин Муҳаммад ва тахаллусаш Ҳофиз аст. Сабаби «Ҳофиз’’ тахаллус

Камоли Хуҷандӣ (1318/21-1401)

Гар бичуянд ба сад карн наёбанд, Камол, Булбуле чун ту хушилхон ба чаманҳои Хуҷанд. Камоли Хуҷанди шоири ғазалсарои форсу тоҷик, дар аввалҳои асри XIV, дар шаҳри Хуҷанд таваллуд шудааст. Ҳамшаҳриҳои ӯ бо сари баланд хонаи Камоли Хуҷандиро нишон медиҳанд. Ҳозир

Ахмади Дониш (1826-1897)

Аҳмади Дониш соли 1827 дар Бухоро дар оилаи мулло Мир Носир таваллуд шудааст. Падари вай аслан аз тумани Шофирком буд ва дар ҷавонӣ барои таҳсили илм ба Бухоро омада, дар ҳамин ҷо мадрасаро хатм мекунад ва аз ҳамин ҷо хонадор

Садриддин Айнӣ (1878-1954)

Асосгузори адабиёти муосири тоҷик ва Қахрамони Тоҷикистон Садриддин Айнӣ 15-апрели соли 1878 дар деҳаи Соктареи ноҳияи Гиждувон, вилояти Бухоро ба дунё омадааст. Падари устод Саидмуродхоҷа, ки соҳиби хату савод буд, яке аз одамони болаёқат ва зарофатманди қишлоқ ба ҳисоб мерафт.