Табақаи: Афсонаҳо

Марди ҳамеша хурсанд

Буд, набуд, як подшоҳу як вазир буд. Як рӯз подшоҳ ба вазир гуфт: —      Хеле вақт аст, ки аз дарбор берун нашудаем, биё, сайри саҳро кунему ғубор аз диламон барорем. Вазир гуфт: —      Гапи маъқул мегӯед, подшоҳам, сайру гашт кунему

Ҳасанак

Дар олам Ҳасанак ном ҷавоне буд. Шаҳр ба шаҳр мегашту деҳ ба деҳ. Рӯзе Ҳасанак ба шаҳре омад. Дар он ҷо мардум камбағалона зиндагонӣ мекарданд. Бисёриҳо аз гуруснагӣ мемурданд. Бисёре аз хонаҳо холӣ буд. Ҳасанак ба кӯҳ рафта, ҳезум ҷамъ

Духтари зирак ва марди танбал

Як подшоҳе буд. Ду вазир дошт ӯ. Яке вазири дасти рост буд ва дигаре вазири дасти чап. Боре подшоҳ ҳамроҳи вазири дасти рости худ ба шикор рафт. Ҳамин, ки онҳо машғули шикор шуданд, дар болои сарашон зоғе пайдо шуду қар-қар

Рӯбоҳи маккор ва гурги нодон

Буд-набуд, як рӯбоҳ буд. Вай аз ҷумлаи рубоҳҳо ҳушёру маккор ва аз кор безору ба хӯрдан тайёр буд. Ҳаминаш аҷиб буд, ки ҳар чӣ мехост, мешуд, ҳар чӣ мекофт, меёфт. Рӯзе боғе дарёфт, аҷаб нозанин, сабзу хуррам, себзору токзор. -Худо

Зоғак ва канарӣ

Будааст набудааст, як зоғак будааст. Вай як рӯз канариро дида гуфтааст: -Ҳа ҳаминқарчаи беқарор, ана ба дастам афтодӣ! Акнун гӯй, ки ман чӣ тавр туро хӯрам? -Эй зоғаки сиёҳ мушкини хушгуфтор!-гуфтааст канарӣ. Хайрат ман ба дасти ту афтодаам. Ту ҳамҷинси

Саъба ва Фил

Буд-набуд, як саъба буд. Вай дар шохи дарахт лона сохт, тухм гузошту бача баровард ва серташвиш шуд. Аз пагоҳ то бегоҳ ин тараф он тараф парвоз мекарду барои бачаҳояш дон меовард. Бачаҳояш ҳар лаҳза даҳон кушодаю садо дода, модарашонро интизор

Гурги нодон

Буд – набуд, як гург буд. Вай гурусна монду дара ба дараю саҳро ба саҳро гашта, дар хеҷ куҷо хӯрок наёфт. Харобу беҳол шуд базӯр роҳ мерафт. Як рӯз ғамгину маъюс роҳ мерафт, ки дар роҳ бо як бузак во

Се сагу як гург

Рӯзе се саг як гургро дар қарибиҳои деҳа дида, ӯро таъқиб карданд. Се саг сиёҳу хокистаррангу зард забонҳояшонро бароварда, беист аз қафои гург медавиданд. Гург мегурехту сагҳо медавиданд. Давиданд, давиданд, билохира гургро мадори гурехтан намонд. Ва он хаставу бемадор ба

Хар ва шутур

Буд — набуд, корвоне буд. Дашту саҳрову кӯҳу биёбон тай карда, мерафту мерафт. Маълум набуд, ки кай ба ҷое мерасаду боз меистад. Дар ин сафар як шутуру як хар хеле монда шуданду тадбире ҷуста, ақиб монданд. Баъд “ҷонамон халос шуд”

Мурғ, мурғобӣ ва муш

Буд – набуд, мурғу мурғобӣ ва муш буданд. Мурғу мушу мурғобӣ ҳамроҳ зиндагонӣ мекарданд. Мурғ рӯзе ин тарафу он тараф рафта, камакак гандум ёфту хурсанд шуда, қуд-қудкунон ба назди ҳамроҳонаш омад: Гандум ёфтам, гандум ёфтам! Орд кардан даркор. Кӣ ба

Хуруси зирак

Шағоле гуруснаю ғамгин шуда, дар фикри сайде афтод. Хурӯсакеро дид, ки дон чида гаштааст. Вай оҳиставу боэҳтиёт ва бесадо сӯйи хурӯсак қадам зад. Хурӯсаки хушёр пай бурд, ки шағол меояд, фиррӣ париду ба сари девор нишаст. Шағол пеши девор омада

Ду бузича

Буд набуд, ду бузича буд,яке сиёҳу дигаре сафед. Бузичаҳо дар ду канори ҷӯй мечариданд… Эй ҷӯра, ба ин тараф гузар якҷоя бозӣ мекунем! -гуфт рӯзе бузичаи сиёҳ ба сафед. Не,ту худат ба ин тараф биё! -гуфт бузичаи сафед. Хуб, ман