Категорияи архивҳо: Эссе

Нашъамандӣ ва СПИД ду падидаи номатлуб

Зиндагӣ мегузарад, оне ки ҳамқадами он намешавад, танҳо мемонад. (Максим Горкий)          Имрӯз ҷомеаи ҷаҳони дар раванди бемайлонаи илму техника қарор дорад. Пешрафту шукуфоии оламро бе донишу маърифат наметавон тасаввур кард. Қисме аз мамолики пешқадами дунё ба фарогирии нерӯҳои ақлонию

Накӯӣ кас надид аз май ба олам

Таҷрибаи ҳаёт нишон дод, ки ба амал омадани ҷинояту ҳодисаҳои номатлуб, нохушиҳои зиндагӣ, ғоратгарию таҷовузу шармандагӣ, беобрӯгию бешармӣ бештар ҳангоми майнӯшиву нашъакашӣ сар мезанад, ки аз он ҳам ба ҷамъият ва ҳам ба истеъмолкунандагон зарари моддию маънавӣ мерасад. Дар натиҷаи

Насиҳат гӯш кун ҷоно !

Насиҳат яке аз рукнҳои асосии тарбия ба ҳисоб меравад. Аз ин рӯ аз қадимулайём дар ҳар шаҳру кишвар одамони оқилу доно, бо хираду рӯзгордида, падару модарон, бобою бибиҳо ва устодони пухтакор ба фарзандону наберагон, шогирдону ҷавонон насиҳат мекарданд, то ки

Меваи сабр ширин аст

Мақбултарин ва беҳтарин хислати одамӣ ин сабру тоқат аст. Оё дар замони мо ин масъалаи зарурӣ аст? Пирони рӯзгордида гуфтаанд: “Меваи сабр ширин асту сабр кунӣ ҳалво мепазад”. Аз Луқмони Ҳаким пурсиданд: – “Кадом талхӣ бошад, ки дар охир ширин

Нон неъмати зиндагӣ

Муҳимтарин чизе, ки дар зиндагӣ ва ҳаёт барои ҳар инсон зарур аст ин нон мебошад. Нон нури чашму қуввати дили инсон аст. Нон неъмати нодирест, ки бе вай ҳаёт нест. Дар бобати нон ва эҳтироми он мехостам фикри худамро баён

Чароғи илму ирфонӣ муааллим …

Дар ҷамъияти инсонӣ касбҳои гуногун ҳастанд ва дар зиндагӣ ҳамаи онҳо заруранд, лекин касби муаллимӣ аз ҳамаи касбҳо хубтару пурифтихортар аст. Муаллим ба низомдароварандаи насли одамизод аст. Мардум азизтарин, қиматтарин ва бебаҳотарин офаридаи худ – фарзандашро бовар карда ба омӯзгор

Саҳми волидон дар зиндагии фарзандон

Волидон дар зиндагии мо – фарзандон нақши калону муҳимро мебозанд. То вақте ки волидон ҳамроҳи мо мебошанд, онҳо пушту паноҳи мо ҳастанд. Ҳар як шахс бояд нисбат ба падару модар эҳтиром гузорад. Таҷрибаи зиндагӣ нишон медиҳад, ки бисёр ҷавонон падару

Соли рушди сайёҳи ва ҳунарҳои мардумӣ

Паёми имсолаи Президенти Ҷумҳурии  Тоҷикистон дурнамои рушди устувори кишвар дар ҳамаи  самтҳои хоҷагии халқ буда, бо мақсади тараққӣ додани соҳаи  сайёҳӣ муаррифии шоистаи имкониятҳои сайёҳии мамлакат ва фарҳанги миллӣ дар арсаи байналмилалӣ дар кишвар элон шудани соли 2018-“Соли рушди сайёҳӣ

Театр дар ҳаёти ман

Театр ин навъи махсуси санъат ва ҳунар аст. Театр маконест, ки будан дар он хеле гуворост. Он дар ҳаёти ман нақши бузург дорад. Ба назари ман он яке аз мушкилтарин навъҳои ҳунар аст. Зеро он дар худ ҳам адабиёт, ҳам

Дар ҷавонӣ дор пиронро азиз!

Падару бобоёни мо такрор ба такрор мегуфтанд, ки агар дар ҷавонӣ пиронро ҳурмату эҳтиром намоӣ дар дами пирӣ соҳибиззату соҳибэҳтиром хоҳӣ шуд. Дар ин бобат шоир гуфтааст: Дар ҷавонӣ дор пиронро азиз, То азизи дигарон бошӣ ту низ. Ҳар як

Зебогии инсон дар ботини ӯст

Зебогии инсон танҳо дар сурат нест. Одам бояд одоби хуб дошта бошад. Одоби хуби ӯ инсонро зебо мегардонад. Ҳусн зебогии одам аз рӯи одобаш маълум мегардад. Агар одам зоҳиран зебо бошаду дағалмуомилагӣ карда, бо ҳеҷ кас муросо карда натавонад, ӯ

Завқе ҷаҳон надорад бе дӯст зиндагонӣ…

Маънии дӯст рафиқи меҳрубону дилсӯз, мӯнису ғамхор, ҳамфикру ҳамроз ва шахси аз ҳама наздиктаринро ифода мекунад. Аз қадимулайём бузургони адабиёт дар асарҳои худ дӯст ва дӯстиро ситоиш намудаанд: Завқе ҷаҳон надорад, бе дӯст зиндагонӣ, Бедӯст зиндагонӣ завқе ҷаҳон надорад. Мехостам