Табақаи: Қиссаҳо

Ду гург

Замоне як пирмард ба набераи худ ҳақиқити зиндагиро кушод. -Дар ботини ҳар як инсон мубориза меравад, ба монанди муборизаи ду гург. Як гург бадӣ- бахилӣ, рашк, афсӯс, худбинӣ, такаббур ва дурӯғро муаррифӣ мекунад. Гурги дигар бошад, дар худ хубӣ- сулҳ,

Шукргузорӣ

Боре устоди пири хитоӣ ба шогирдаш гуфт: -Илтимос, ин ҳуҷраро нагзакак аз назар гузарон ва кӯшиш кун, ҳамаи он ашёҳоеро, ки қаҳваранганд дар хотир нигоҳ дорӣ. Ҷавон ба гирду атрофаш назар дӯхт. Дар ҳуҷра ашёҳои қаҳваранг зиёд буданд: миз, курсиҳо

Хушбахтӣ

Як марди ҳаким тамоми умр хушбахт буд. Ӯ доимо табассум мекард, механдид, ҳеҷ кас ӯро ҳеҷ гоҳ ғамгин надида буд. Вақте ӯ пир шуд ва дар бистари марг мехобид, яке аз шогирдонаш ба ӯ гуфт: – Устод, шумо ҳамаи моро

Мактаби хубро чӣ гуна бояд ёфт?

Волидайн барои писарчаашон муаллими беҳтаринро интихоб карданд. Субҳ бобо набераашро ба мактаб бурд. Вақте бобову набера ба саҳни мактаб даромаданд, онҳоро мактаббачаҳо иҳота карданд. -Чӣ хел мӯйсафеди хандаовар,-хандид як писарак. -Эй, фарбеҳаки майдаҳак,-масхара кард дуюмӣ. Бачаҳо дар атрофи бобову набера

Устод ва шогирд

— Ту хеле оқилӣ. Доимо табъи ту хуш аст, ҳеҷ гоҳ оташин намешавӣ. Ба ман ҳам кӯмак кун, то ин ки монанди ту шавам, — хоҳиш кард шогирд аз устодаш. Устод розӣ шуд ва ба шогирдаш гуфт, ки як картошка

Шамъ, муҳаббати модар

Боре ба назди модар фарзандонаш бо суоле омаданд. Онҳо байни худ баҳс мекарданд ва ҳар яке мехост дурустии худро исбот кунад, яъне киро модар бештар дӯст медорад? Модар хомӯшона шамъеро гирифт, онро афрӯхт ва гуфт: -Ин шамъ – ман ҳастам!

Сабзӣ, тухм ва каҳва

Боре як духтараки ҷавон ба назди падари худ омада, шикояткуниро оғоз кард: -Падар, ман хаста шудам, хаёти ман чунон душвор аст, мушкилиҳои зиёде дорам, ман доимо муқобили ҷараён шино мекунам, дигар қувват надорам… чӣ кор кунам? Падар дар ҷавоб табассум

«Гурӯҳи 99»-ро медонед?

Яке аз подшоҳон, ки ҳукумфармои яке аз кишварҳои бузург буд, боз ҳам аз дороӣ ва зиндагии худ он қадар хуш ва розӣ набуд ва худи ӯ ҳам намедонист иллат дар чист. Боре дар қаср ва кохҳояш қадам мезад ва аз

Ҳикояти саховати Ҳотам

Шунидам, ки Ҳотами Той аспе дошт бодпо. Субҳгоҳ ҳамин ки бо шитоб роҳ мерафт, мисли раъд бонг мезад ва шиҳа мекашид ва дар суръати рафтор бар тундар пешӣ мегирифт. Дар мусобақаҳо дар кӯҳу дашт бо рехтани арақи мисли жола ончунон

Подшоҳ ва Вазир

Рӯзе подшоҳе барои пӯст кандани мева корди тезе талаб кард, аммо дар ҳини буридани мева ангӯшташро бурид, вазир, ки дар онҷо буд гуфт: нигарон набошед тамоми чизҳое, ки рух медиҳад дар ҷиҳати хайр ва салоҳи шумост. Подшоҳ аз ин сухани

Ибрат аз жандапӯшон

Соҳибдиле бо либоси жанда ва чиркин ба назди соҳибмақоме ташриф ёфт. Ба ӯ гуфтанд: бо ин гуна либосҳо чӣ гуна ба назди чунин шахси воломақоме рафтӣ? Ин гуна айб аст. Ӯ дар ҷавоб гуфт: бо либоси чиркин назди бузурге рафтан

Як рӯз аз кор барвақттар бар гардед

Рӯзе баъди шом ба хона омадам. Духтарчаи чор солаам маро пешвоз гирифта, пурсид: – Падарҷон, Шумо дар як рӯзи кориатон чӣ қадар маблағ мегиред? Ман, ки аз кор монда шуда омада будам, асабӣ шуда ба ӯ гуфтам: – Корат чӣ?