Категорияи архивҳо: Қиссаҳо

Падар ва фарзанд

Ҷавоне бо падараш баҳс кард ва миёнашон садоҳо баланд шуданд. Ҷавон бо қаҳр аз хона берун шуд. Ҷавон ба хонаи дӯсташ рафт. Шаб ба тахти хоб рафт. Ғаму андуҳ қалбу ақли ҷавонро фаро гирифт. Субҳ шуд ва ҷавон ба сӯи донишгоҳ

Бино ва нобино

Шаби сарди зимистон бино ва нобиное бо ҳам роҳ мерафтанд, нобино пояш бар санге бархӯрду ба замин афтод ва барои асояшро ёфтану бархостан заминро ҷустуҷӯ кард, ногоҳ дасташ ба море, ки аз сарди ях карда буд расид хурсанд шуда бархост

Модарҷон

Модар бемор шавад, тамоми муҳити хонавода бемор мешудааст. Як рӯз модари ман ҳам бемор буд. Чеҳрааш заъфарон, дастони лоғару ожангбастааш ларзон, мӯйҳои сафедаш парешон дар як кунҷи сандали хобида ба зӯр нафас мекашид. Ҳар рӯз барои дидорбинии модар хешу табор,

Шоҳин ва Чингизхони Муғул

Як рӯз субҳ, Чингизхони Муғул ва дарбориёнаш барои шикор берун рафтанд. Ҳамроҳонаш тиру камонашро бардоштанд ва Чингизхон шоҳини маҳбубашро боли рӯи соидаш нишонд. Шоҳин аз ҳар пайконе дақиқтар ва беҳтар буд, чароки метавонист дар осмон боло биравад ва он чиро

Шояд, ки хайр бошад?

Ҳикоят мекунанд подшоҳе буд, вазире дошт. Ин вазир дар ҳар мусибату хурсандие, ки ба подшоҳ мерасид мегуфт: – Шояд хайр бошад. Рӯзе подшоҳ шамшери худро тез мекард, ногаҳон дасти подшоҳ лағжиду ангушти хурди подшоҳро бурида калта кард. Вазир, ки дар

Парандаи насиҳатгӯ

Як шикорчӣ, паррандаеро ба дом андохт. Парранда гӯфт: – Ой марди бузургвор! Ту дар тӯли зиндагии худ гӯшти гов ва гӯсфанд бисёр хӯрдаӣ ва ҳеҷ вақт сер нашудаӣ. Аз хӯрдани бадани кӯчак ва рези ман ҳам сер намешавӣ. Агар маро

Ду гург

Замоне як пирмард ба набераи худ ҳақиқити зиндагиро кушод. -Дар ботини ҳар як инсон мубориза меравад, ба монанди муборизаи ду гург. Як гург бадӣ- бахилӣ, рашк, афсӯс, худбинӣ, такаббур ва дурӯғро муаррифӣ мекунад. Гурги дигар бошад, дар худ хубӣ- сулҳ,

Шукргузорӣ

Боре устоди пири хитоӣ ба шогирдаш гуфт: -Илтимос, ин ҳуҷраро нагзакак аз назар гузарон ва кӯшиш кун, ҳамаи он ашёҳоеро, ки қаҳваранганд дар хотир нигоҳ дорӣ. Ҷавон ба гирду атрофаш назар дӯхт. Дар ҳуҷра ашёҳои қаҳваранг зиёд буданд: миз, курсиҳо

Хушбахтӣ

Як марди ҳаким тамоми умр хушбахт буд. Ӯ доимо табассум мекард, механдид, ҳеҷ кас ӯро ҳеҷ гоҳ ғамгин надида буд. Вақте ӯ пир шуд ва дар бистари марг мехобид, яке аз шогирдонаш ба ӯ гуфт: – Устод, шумо ҳамаи моро

Мактаби хубро чӣ гуна бояд ёфт?

Волидайн барои писарчаашон муаллими беҳтаринро интихоб карданд. Субҳ бобо набераашро ба мактаб бурд. Вақте бобову набера ба саҳни мактаб даромаданд, онҳоро мактаббачаҳо иҳота карданд. -Чӣ хел мӯйсафеди хандаовар,-хандид як писарак. -Эй, фарбеҳаки майдаҳак,-масхара кард дуюмӣ. Бачаҳо дар атрофи бобову набера

Устод ва шогирд

— Ту хеле оқилӣ. Доимо табъи ту хуш аст, ҳеҷ гоҳ оташин намешавӣ. Ба ман ҳам кӯмак кун, то ин ки монанди ту шавам, — хоҳиш кард шогирд аз устодаш. Устод розӣ шуд ва ба шогирдаш гуфт, ки як картошка

Шамъ, муҳаббати модар

Боре ба назди модар фарзандонаш бо суоле омаданд. Онҳо байни худ баҳс мекарданд ва ҳар яке мехост дурустии худро исбот кунад, яъне киро модар бештар дӯст медорад? Модар хомӯшона шамъеро гирифт, онро афрӯхт ва гуфт: -Ин шамъ – ман ҳастам!