Табақаи: Мақолаҳо

Вазъи маърифати ҳуқуқии наврасони хурдсол, ё худ афкоре чанд атрофи қазияи боло бурдани фарҳанги ҳуқуқии наврасон

Баланд бардоштани маърифати ҳуқуқии кӯдакону наврасон яке аз вазифаҳои муҳими оила, таълимгоҳ, васоити ахбори умум ва тамоми аҳли ҷомеа мебошад. Дар Консепсияи миллии тарбия дар Ҷумҳурии Тоҷикистон таъкид гардидааст, ки яке аз вазифаҳои муҳими тарбия ин ташаккул додани маърифати ҳуқуқии

Нақши ашколи беруназсинфии кор дар густаришёбии шуури ҳуқуқии наврасони хурдсол (хонандагони синфҳои V ва VI)

Гузаштан ба шакли нави муносиботи ҷамъиятӣ, бо суръати баланд ҷорӣ гардидани низоми иқтисоди бозоргонӣ, интихоб намудани роҳи бунёди давлати демокративу ҳуқуқбунёд ва дар ҳамин замина ворид гаштан ба фазои ягонаи таҳсилоти ҷаҳонӣ беш аз пеш баланд бардоштани сатҳи маданияту маънавиёти

Зарурият ва роҳу воситаҳои баланд бардоштани фарҳанги ҳуқуқии наврасон

Зиндагӣ ва ҳадаф аз он дар чист? Барои посух гуфтан ба ин суол пеш аз ҳама бояд фаҳмид, ки ҳар як мавҷудоти зиндаи табиатро дар ин олам рисолате бар дӯш аст. Масалан, агар вазифаи дарахтони сояфкан, қабл аз ҳама тоза

Бекорӣ – сабаби аслии “душвортарбия” гаштани наврасон

Дар ҳама давру замонҳо проблемаи нисбатан душвор будани тарбияи наврасон буд, ҳаст ва боқӣ хоҳад монд. Феълан, бо сабаби ба тағйироти куллӣ мувоҷҷеҳ шудани ҷомеаи башарӣ ин проблема диққати олимон ва мутахассисони соҳаро боз ҳам бештар ба худ ҷалб кардааст.

Аҳамияти истифодаи воситаҳои педагогикаи этникӣ ва халқӣ дар раванди тарбия

Тарбия ҳамчун яке аз категорияҳои илми педагогика, ҳамзамон дар радифи наслият (ирсият) ва муҳит яке аз омилҳои асосии ташаккули шахсият ба шумор меравад. Тарбия падидаи иҷтимоӣ буда, ҳанӯз аз давраи обшинаи ибтидоӣ ва умуман метавон гуфт, ки аз замони пайдоиши

Баланд бардоштани маърифати ҳуқуқии наврасон омили пешгирӣ намудани ҷинояткорӣ дар байни онҳо

Давраи наврасӣ давраест кӯтоҳмуддат, вале нисбатан душвор. Садсолаи охир асару мақолаҳои зиёди илмие, ки аз ҷониби олимону муҳаққиқон маҳз доир ба ҳамин масъала нашр шудаанд, далели ин гуфтаҳоянд. Шояд суоле ба миён ояд, ки давраи наврасӣ аз кадом ҷиҳат душвор