Табақаи: Маърӯза & иншо

Омад хуҷаста Меҳргон, ҷашни бузурги хусравон

Меҳргон яке аз куҳантарин ҷашнҳои мардуми ориёинажод буда, гузаштагонамон онро ҳамчун ситоишу ниёиши Меҳр ё Митро ва рамзи аҳду паймон ва дўстиву муҳаббати ойини меҳрпарастӣ таъбир кардаанд. Меҳргон иди ҷамъоварии ҳосили рўёндаи деҳқон, иди фаровонӣ, шодию нишот, дўстию рафоқат, ваҳдату

Ашъори ҷанговаронаи Ҳабиб Юсуфӣ

Накша: 1) Мухтасари шарҳи ҳоли шоир. 2) Ба майдони ҷанг рафтани шоир. 3) Осори Ҳабиб Юсуфӣ . 4) Хулоса. Ман на танҳо дил, тану ҷон ҳам фидоят мекунам, То шавам чун каҳрамонҳои ту ман каҳрамон. Ҳабиб Юсуфӣ дар адабиёти тоҷик

Душанбе – хонаи осоиши дил

Душанбе хонаи осоиши дил,Маро дурӣ зи ту корест мушкил.Чу пайвандаст чонамро маконат,Ки пайванданд бо ҳам обу ҳам гил. Душанбе маркази Ҷумҳурии Тоҷикистон, шаҳри пайвандгари дилҳо, макони меҳру шавқат, маскани тоҷикони бузург аст. Душанбе кишварест, ки барои аз хурд то бузурги

Иншои озод дар бораи Конститутсия

Чихеле ки «Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар яке аз баромадҳои худ қайд карданд, ки «Конститутсия ба сифати Қонуни Олӣ заминаҳои ҳуқуқии пешрафти ҷомеаро аз тариқи қабули қонунҳои нав гузошта, муносибатҳои ҷамъиятии мухталифро таҳти

Иншои озод Бахшида ба рӯзи Парчами давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон

Имрӯз мо дар арафаи таҷлили иди пуршукӯҳ, яъне рӯзи Қабули яке аз рамзҳои давлатӣ, Парчами давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон қарор дорем. Тибқи муқаррароти моддаи 3-и Конститутсияи (Сарқонуни) Ҷумҳурии Тоҷикистон «Рамзҳои давлатии Тоҷикистон Парчам, Нишон ва Суруди миллӣ аст». Парчами давлатӣ тамоми

Меҳри модар

Модар, чӣ калимаи муққадас аст. Ҳар як инсон аз модар ба дунё меояд. Модар ҳар як фарзанди худро бо меҳри беандозаву муҳаббати бепоён ба воя мерасонад. Меҳру муҳаббати модар нисбат ба фарзанд бемисл аст.Модар фарзандашро ҳанӯз дар вақти дар батнаш

Ҳаёт ва фаъолияти Хусрави Деҳлавӣ

Волидайни Амир Хусрав дар шаҳри Сабз рӯзгори бофароғат доштанд. Вале рӯзгори ононро омад-омади Чингизхони хунхор нороҳат кард. Падари Хусрав марди майдон ва шахси бовиқоре буд ва дар қатори ҳазорҳо мардум аз ин тундбоди шум зору нолон ватанро тарк намуда, ҷониби

Ҳаёт ва фаъолияти Ибни Ямин

Амир Фахриддини Маҳмуд Ибни Яминиддин соли 1287 дар деҳи Фарюмад , ки 16 фарзанд дуртар аз шаҳри Сабзавор воқеъгардида буд, ба дунё омад. Падари Амир Фахриддини Маҳмуд Яминиддин ном дошт ва марди соҳибмаърифат ва шоир буд. Яминиддин дар дарбор, дар

Ҳаёт ва фаъолияти Убайди Зоконӣ

  Низомиддин Убайди Зоконӣ яке аз симоҳои барҷастаи адабиёти тоҷику форс аст. Ӯ аз тарафи муҳаққиқон ба ховар шиносон дар таърихи адабиёти ҳазорсолаи тоҷику форс бузургтарин адиби ҳаҷвнигор эътироф шудааст. Чн сухан аз ҳаҷву мутоиба равад, ҳамоно пеши назар симои

Фарёди бефарёдрас– дардномаи миллат

Маҷмӯаи «Фарёди бефарёдрас» асосан шеърҳои дар замони ҷанги шаҳрвандӣ ва сарсониҳои халқи тоҷик навиштаи Лоиқ Шералиро дарбар кардааст. Ин маҷмӯа аз 30 шеъри гуногунмавзӯъ, 88 ғазал, қисматҳои «Аз «ҷоми Хайём», «Идомаи «Резаборон», «Хурдаҳо ва такбайтиҳо» ва «Рӯи одамҳо» иборат буда,

Фахриддин Гургонӣ

Фахридин Асади Гургонӣ яке аз достонсароёни намоёни форсу-точик буда,дар асри XI умр ба сар бурдааст. Соли тавалуди шоир маьлум нест. Аз мукаддимаи достони “Вис ва Ромин” бармеояд, ки у аз солхои 1037-1063 зиндаги кардааст.    Аз эчодиёти щоир гайр аз

Фариддудин Аттор

Аттор Фариддудин Абуҳомид Муҳаммад ибни Абубакри Иброҳими Нишопурӣ шоири ориф ва суханвари мумтози форcу тоҷик, соли 1145 дар деҳаи Кадкани атрофии Нишопур таваллуд шудааст. Падараш Абубакр ибни Иброҳим аттор ва табиб буд. Аттор низ ба атторӣ ва табибӣ машғул шудааст.