Категорияи архивҳо: Маърӯза & иншо

Оқилона истифода бурдани захираҳои обӣ

Об дар рӯи замин яке аз моддаҳои маъмул буда, ҳаҷми умумии он ба 1.4 миллиард км3 мерасад. Аз ин 90 млн км3-ро обҳои масоҳатҳои хушкӣ ташкил медиҳанд. Баҳрҳо ва уқёнусҳои сайёра 71 фоизи масоҳати заминро дар бар мегиранд, ки ин

Гиёҳҳои шифобахши Тоҷикистон

Олами набототи Тоҷикистон хеле бой аст. Дар он зиёда аз 5 ҳазор намуди растанӣ мерӯяд. Қисми зиёди онҳо аҳамияти хоҷагӣ доранд. Дар байни олами наботот растаниҳои мевадеҳ, ороишӣ, шифобахш (доругӣ) ва ғайра хеле бисёранд. Аз 1500 намуди растаниҳои доруворӣ ҳамагӣ 145 намудро дар

Ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз фаромӯш нашудааст

9-май ҳамчун рӯзи ғалабаи халқҳо дар Ҷанги Бузурги Ватанӣ (1941-1945) эълон гардида, дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ба иди расмии давлатӣ табдил ёфтааст ва ҳар сол бо тантана ҷашн гирифта мешавад. Дар солҳои Ҷанги Бузурги Ватанӣ солҳои 1941-1945 фарзандони халқи тоҷик дар

Ҳуҷайраи растанӣ

Нақша: Физиологияи ҳуҷайраи растанӣ. Таърихи омӯзиши ҳуҷайра. Сохти ҳуҷайраи растанӣ. Назарияи омӯзиши ҳуҷайра 150-170 сол қабл аз тарафи олимон М. Шлейден ва Т. Шван соли 1838 пешниҳод шуда буд. Ин наворӣ ба фикри Ф. Энгелс яке аз се кашфиёти бузурги 

Обҳои дохилии Тоҷикистон

Дарё.Мавқеи табиию географӣ, орография, шароити иқлимӣ ва бисёр будани захираи пиряху тармаҳо омили асосии пайдоиши дарёю кӯлҳои  Тоҷикистон мебошанд. Тӯли умумии дарёҳое, ки аз 10 км бештар дарозӣ доранд, ба 28500 км мерасад. Қисми зиёди дарёҳои Тоҷикистон ба ҳавзаи Баҳри

Баҳор

Баҳор яке аз фаслҳои зеботарини сол ба шумор меравад ва аз рӯи тақвими соли мелодӣ моҳҳои март, апрел ва майро дар бар мегирад. Ба муносибати фарорасии баҳор дар давлатҳои ҷаҳон иду маросимҳои халқӣ гузаронида мешаванд. Дар фасли баҳор ҳама мисли гул шукуфон

Камолидини Биноӣ (1453-1512)

Нақша: Ҳаёти шоир Мероси илмиву адабии шоир Достони “Беҳрӯзу Баҳром” Композитсия ва сужети асар Соли 1453 дар оилаи усто Муҳаммадхони Сабз тифле ба дунё меояд, ки аз он хурсандии волидайн ҳадду канор надошт. Падар ба ӯ Шералӣ ном мегузорад. Муҳаммадхон

Тоҷикистон кишвари сайёҳӣ

Тоҷикистони мо бо табиати зебо ва дарёҳои мусаффояш таваҷҷӯҳи ҳазорон сайёҳи дохиливу хориҷиро ҷалб менамояд. Аз Аврупо то Осиё дар бораи “Искандаркӯл”, “Аловуддин”, “Яғноб” ва дигар ҷойҳои таърихии мо бо хушнудӣ ҳарф мезананд, ки ин ифтихори ҳар яки мо аст.

Дониш хоҳӣ, такрор кун!

Пас, бисёр кӯшиш мебояд, то ҳар вақт омӯхт. Агар манбаи омӯзишие пайдо нашуд, аз нодон метавон чизе омӯхт ва бо чашми дил ба ӯ нигарист ва бо басорати ақл бар вай назар кард. Он низ афзоиши дониши ту хоҳад буд.

Абдураҳмони Мушфиқӣ

Нақша: 1) Ҳаёт ва фаъолияти адиб 2) Мероси адабии Мушфиқӣ Шоир ва воқеанигори номии тоҷик Абдурраҳмони Мушфиқӣ дар шаҳри Бухоро, тақрибан соли 1525 таваллуд шудааст. Падару бобои шоир аслан аз Марв будаанд. Ин аст, ки Мушфиқӣ баъзан ба Марвӣ будани

Соли Наву солшуморӣ

Соли Нав ин яке аз идҳои қадимтарини дунё буда, таърихи зиёда аз 5 ҳазор соларо дорад ва дар ҳар як давлат ӯ ҳаргуна буда дар санаҳои гуногун ҷашн гирифта мешавад. Масалан дар Тоҷикистон Соли Нав 2-маротиба ҷашн гирифта мешавад ва

Устод-тарбиятгари насли наврас

Ҳар киро дар зиндагӣ устодест. Имрӯз чӣ муаллиму чӣ духтур, чӣ ронанда ва чӣ коргару бофанда – ҳама устодону шогирдони худро доранд. Ҳамаро дар ҳаёт касе омӯзонидааст. Ягон кору амал, ягон пешравию афзалият, ягон бурду бохт безаҳмат, бемашаққату қадршиносии устоде