Категорияи архивҳо: Маърӯза & иншо

Устод-тарбиятгари насли наврас

Ҳар киро дар зиндагӣ устодест. Имрӯз чӣ муаллиму чӣ духтур, чӣ ронанда ва чӣ коргару бофанда – ҳама устодону шогирдони худро доранд. Ҳамаро дар ҳаёт касе омӯзонидааст. Ягон кору амал, ягон пешравию афзалият, ягон бурду бохт безаҳмат, бемашаққату қадршиносии устоде

Адаб ҳусни инсон аст

Адаб тоҷест аз нури Илохӣ, Бинеҳ бар сар, бирав ҳарҷо ки хоҳӣ. Оре, адаб бузургтарин нишонаи инсони комил, дурахшонтарин ва арзантарин пояи зиндагист. Он тоҷи бузургест, ки ҳамаро сазовору лоиқ нест. Шахси боадабро ҳамагон ҳамчун шахси оқилу фарзона пешвою баландҳиммат

Бадриддин Ҳилолӣ – шоири ғазалсаро

Бадриддин Ҳилолӣ аз нобиғагони назми классикии форсу тоқик маҳсуб ёфта, дар майдони суханварӣ ҳамчун подшоҳи кишвари ишқу зебоӣ шинохта шудааст. Аз ин суханвари номӣ то имрӯз як девон ва се маснавӣ – “ Шоҳу Дарвеш”, “Сифотулолошиқин”, “ Лайлӣ ва Маҷнун”

Таърихи пайдоиши хат

Хат яке аз дастовардҳои бузургу пурарзиши инсоният мебошад, ки дар арзи ҳазорсолаҳо эҳтиëҷи ӯро пиëда намудааст. Он ғайр аз он ки талаботи мардумро дар замони макони муайян бароварда бошад, боз барои наслҳои оянда кулли бозëфти ақлонии гузаштагонро чун мерос ҳадя

Достони «мушу гурба»

Нақша: Муқаддима 1.Мавзӯи асосии достон Хулоса Убайди Зоконӣ дар таърихи адабиёти классикии форсу тоҷик ҳамчун нависандаи ҳачвнигору шӯхтаъб маълуму машҳур гаштааст. Ӯ ҳамчун нависандаи шӯхтаъб шинохтаву эътироф гардидааст. Убайди Зоконӣ соли 1270 дар хонадони вазиро ба дунё омадааст. Осори бадеии

Об барои рушди устувор

Зиндагии инсон аз ибтидо то интиҳо ба об марбут аст. Дар ҳақиқат об ин ҳаёт, зиндагист. Об ин неъмати бузург аст. Об захираи бузургест, ки воқеияти он ҷаҳону зиндагониро таровату зебоӣ ва сарсабзиву озодагӣ мебошад. Обро инсон на танҳо барои

Пешвои миллати муаззами Тоҷикистониён

Эмомалии Раҳмон, Пешвои миллатамон. Дурахшон аз қудумаш, Сарзамини тоҷикон. Хурду калони миллат, Мекунанд ӯро ҳурмат. Чунки овард ӯ ба мо, Ҳам сулҳу ҳам амният. Маҳз, бо ташаббуси Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ-Пешвои миллати муаззами Тоҷикистониён ин сарзамини кӯҳсор ба давлатҳои беш

Роғун – ҳаёту мамоти Тоҷикистон

Ҷумҳурии Тоҷикистон диёри зебоманзару кӯҳсор ва дорои захираҳои ғании энергетикӣ ба ҳисоб меравад. Ин имконоти бузурги энергетикӣ метавонад ояндаи Тоҷикистонро нурафшон созад. Таъкид бояд кард, ки Ҷумҳурии Тоҷикистон нисбат ба дигар мамлакатҳои ҳамсоя соҳиби 55% дар сади захираҳои обӣ аст,

Мавзӯи ғазалиёти Зебунисо

Нақша: 1.Маълумоти мухтасар дар бораи шоира 2.Мавзӯи ғазалиёти шоира Хулоса Зебунисо ҳамчун шоираи ширинсухан дар таърихи адабиёти классикии форсу тоҷик бо ғазалҳои пурмазмуни худ шӯҳрат пайдо кардааст. Зебунисо соли 1639 дар шаҳри Деҳлӣ дар хонадони шоҳ ба дунё омадааст. Падари

Симои модар ва бузургдошти он дар эҷодиёти Гулназар Келдӣ

Нақша: 1. Мавзӯи модар яке аз асоситарин мавзӯъхо дар эҷодиёти шоир 2. Тасвирҳои воқеии модар 3. Хулоса Гулназар Келдӣ – муаллифи Суруди миллӣ, зодаи деҳаи Дардари ноҳияи Айнӣ буда, дар оилаи Мирзокелдӣ таваллуд ёфтааст. Падару модари Гулназар аз шахсони бомаърифати

Мавзӯъ ва мазмуни ғазалиёти Камоли Хуҷандӣ

Нақша: 1.Муқаддима 2.Мухтасари тарҷумаи ҳоли шоир 3.Мавқеи ғазал дар эҷодиёти шоир 4.Мавзӯъҳои асосӣ дар эҷодиёти шоир Хулоса Камоли Хуҷандӣ яке аз намояндагони барҷастаи шеъру адаби форсу тоҷик маҳсуб мешавад. Ӯ ҳамчун устоди ғазал дар рушду инкишофи ин жанри адабӣ хизмати

Ҳаёт ва эҷодиёти Мирзо Турсунзода

То тавонӣ дӯстонро гум макун, Дӯстони меҳрубонро гум макун. Дар ҷаҳон бе дӯст будан мушкил аст, Мушкилосонкункасонро гум макун. Мирзо Турсунзода 2 майи соли 1911 дар деҳаи хушманзари Қаратоғ водии Ҳисор ба дунё омадааст. Падараш, усто Турсун яке аз ҳунармандони