Табақаи: Маърӯза & иншо

Симои модар ва бузургдошти он дар эҷодиёти Гулназар Келдӣ

Нақша: 1. Мавзӯи модар яке аз асоситарин мавзӯъхо дар эҷодиёти шоир 2. Тасвирҳои воқеии модар 3. Хулоса Гулназар Келдӣ – муаллифи Суруди миллӣ, зодаи деҳаи Дардари ноҳияи Айнӣ буда, дар оилаи Мирзокелдӣ таваллуд ёфтааст. Падару модари Гулназар аз шахсони бомаърифати

Мавзӯъ ва мазмуни ғазалиёти Камоли Хуҷандӣ

Нақша: 1.Муқаддима 2.Мухтасари тарҷумаи ҳоли шоир 3.Мавқеи ғазал дар эҷодиёти шоир 4.Мавзӯъҳои асосӣ дар эҷодиёти шоир Хулоса Камоли Хуҷандӣ яке аз намояндагони барҷастаи шеъру адаби форсу тоҷик маҳсуб мешавад. Ӯ ҳамчун устоди ғазал дар рушду инкишофи ин жанри адабӣ хизмати

Ҳаёт ва эҷодиёти Мирзо Турсунзода

То тавонӣ дӯстонро гум макун, Дӯстони меҳрубонро гум макун. Дар ҷаҳон бе дӯст будан мушкил аст, Мушкилосонкункасонро гум макун. Мирзо Турсунзода 2 майи соли 1911 дар деҳаи хушманзари Қаратоғ водии Ҳисор ба дунё омадааст. Падараш, усто Турсун яке аз ҳунармандони

Мазмун ва мундариҷаи рубоиёти Умари Хайём

Адабиёти тоҷик таърихи тӯлонӣ дошта, роҳи дуру дарозеро тай намудааст. Дар давоми таърихи мавҷудияти худ бисёр нодирамардони шеъру адаб парвариш ёфта, дар майдони паҳновари адабиёт қувваозмоӣ намудаанд, ки бо осори гаронмояи худ ба рушди такомули тамаддуни башарӣ саҳми арзишманд гузоштаанд.

Мазмун ва мундариҷаи ғоявии «Наводир-ул-вақоеъ»-и Аҳмади Дониш

Нақша: 1. Мухтасари тарҷумаи ҳоли Аҳмади Дониш 2. «Наводир-ул-вақоеъ» — маъруфтарин асари Аҳмади Дониш 3. Мӯҳтавои «Наводир-ул-вақоеъ»: а) Танқид ва вазъи сиёсиву иҷтимоӣ ва табақаи ҳоким; б) Мавзӯи панду ахлоқ дар асар; в) Мавзӯи тағйирот дар соҳаҳои мухталиф Аҳмади Дониш

Достони «Комде ва Мадан»-и Бедил

Нақша: 1. Мазмуни асосиидостон 2. Симои Комде ҳамчун раққосаи нозукадо. 3. Симои асосии Мадан ҳамчун санъаткор. Хулоса. Бедил бо осори пурмазмун ва гаронмояи худ дарадабиёти классики форсизабонон мақоми арзандаеро касб кардааст. Ӯ соли 1644 дар яке вилоятхои Ҳиндустон таваллуд ёфтааст.

Ҳаёт ва фаъолияти адабии Шамсиддин Шоҳин

Нақша: 1. Мухтасари ҳаёти шоир 2. Мероси адабии шоир 3. Мавзуъхои асоси дар ашъори шоир Хулоса. Шамсиддин Шоҳин сарояндаи шеърҳои лирикӣ буда, соли 1859 дар Бухоро таваллуд шудааст. Ӯ дар оилаи Мулло Амони камбағал ба дунё омадааст. Гузаштагони Шамсиддин –

Орзуи ман

Зиндагӣ бе орзу ширин набуд, Зиндагиро орзу ширин намуд. Ҷаҳони орзуҳо басе фарох аст. Орзу ҳаргиз сарҳад намепазирад ва домани он беҳадду канор аст. Орзу мисоли парастуи баладпарвозест, ки дар фазои кушод озодона пару бол мезанад ва гоҳо инсонро бо

Аҳамияти тарбиявии «Гулистон»-и Саъдӣ

Нақша 1.Мухтасари тарҷумаи ҳоли Саъди Шерозӣ 2.Сабабҳои таълифи «Гулистон» 3. Сохту таркиби асар 4. Моҳияти тарбиявии он Хулоса Шайх Муслиҳиддин Саъдии Шерозӣ яке аз адибони номии асри XIII буда, тақрибан дар соли 1203 ё 1208 дар Шероз таваллуд мешавад. Ба

Забони тоҷикӣ

Забони тоҷикӣ ва рушди ташаккули пайвастаи он дар мақоми забони давлатӣ муҳимтарин рамзи истиқлолияти давлативу сиёсии мо ба ҳисоб меравад. Зеро маҳз истиқлолияти забонӣ пояи истиқлолхоҳии кишварамонро ташкил медиҳад. Дар даврони истиқлолияти давлатии кишварамон забони шевое, ки бо он аз

Меҳмон ва меҳмондорӣ

Бузургони мо «меҳмон-атои Худо»-гуфтаанд. Ба хонадони одамони хушбахт меҳмон меояд. Чуноне, ки мегӯянд: «Баракаи ризқи меҳмон чиҳил рӯз пеш аз омаданаш ба хонаи мизбон дохил мешавад». Мардуми мо аз азал меҳмоннавоз аст. Бо дидани меҳмон шоду хуррам шуда, гиреҳҳои дили

Ном ва номгузорӣ

Маълум аст, ки тамоми махлуқоти олам, ашёи ҳастӣ номи худро дорад, ки инро гузаштагони донишмандони мо ба иҷро расонидаанд. Аксари номҳои мондашуда мувофиқи хислату хусусият, атвору хулқу одати волидон ва ё сурату шаклу шамоили зодашудагон гузошта мешаванд. Ба муҳити ҷуғрофӣ,