Табақаи: Маърӯза & иншо

Мавзӯъ ва мундариҷаи ғоявии ғазалиёти Соиби Табрезӣ

Нақша: 1.Соиби Табрезӣ-чароғи оламафрӯзи адабиёти тоҷик 2.Маҳорати Соиби Табрезӣ дар сурудани ғазал 3. Мавзӯъҳои марказии ғазалиёти шоир 4. Услуб ва сабки баёни Соиб 5. Аҳамияти тарбиявии ғазалиёти Соиби Табрезӣ Соиби Табрезӣ яке аз он адибонест, ки осори ӯ дарёест, барои

Мавзӯи Ватан дар ашъори Лоиқ Шералӣ

Нақша: 1.Тулӯи хуршеди маонӣ 2. Лоиқ ва мақоми ӯ дар адабиёти тоҷик 3. Мафҳуми Ватан дар ашъори Лоиқ 4. Хусусиятҳои бадеии ашъори Лоиқ 5. Аҳамияти ашъори ватандӯстонаи Лоиқ Шералӣ Устод Лоиқ Шералӣ аз зумраи он шоироне ба ҳисоб меравад, ки

Хизмати Абулқосими Фирдавсӣ дар эҷоди «Шоҳнома»

Яке бандагӣ кардам, эй шаҳриëр, Ки монад зи ман дар ҷаҳон ëдгор. Биноҳои обод гардад хароб, Зи борону аз тобиши офтоб. Паяфкандам аз назм кохе баланд, Ки аз боду борон наëбад газанд. Бар ин нома гар умрҳо бигзарад Бихонад ҳар

Ҷавонон-такягоҳи боэътимоди Ватан

Гули ваҳдат, дили ваҳдат ҷавонон! Дурахши шавкату савлат ҷавонон! Дар оғўши баҳори Тоҷикистон Умеди зиндаи миллат, ҷавонон! Ҷавонон дар ҳар давру замон қувваи пешбаранда, нерўи фаъолу боғайрати ҷомеа буда, ояндаи миллату давлат ба онҳо вобаста мебошад. Зеро ҷавонон ободгарони Ватан,

Мундариҷаи ғоявӣ ва таҳлили образҳои марказии маснавии “Лайлӣ ва Маҷнун”-и Ҳилолӣ

Нақша: Муқаддима 1. Мухтасари тарҷмаи ҳоли шоир 2. Мазмуни ғоявии маснавии “Лайлӣ ва Маҷнун” 3. Симои қаҳрамонони асар Хулоса Ҳилолӣ сарояндаи ғазалҳои лирикӣ буда, бо ашъори дилангезу пурмазмуни худ дар қалби ихлосмандони шеър ҷойи махсусеро ишғол намудааст. Шоир, мувофиқи маълумоти

Ҷавонон пайрави Пешвои миллат

Тоҷикистон. Тоҷикистони софу беғубор. Дар зери осмони он фазои оромӣ, сулҳу амонӣ, ободии диёр, роҳҳои ҳамвору зебо, барафрозии корхонаву нерӯгоҳҳо ба назар мерасад, ки ҳамаи ин шарофати Истиқлолият ва Асосгузори сулҳу Ваҳдат – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, мӯҳтарам Эмомалӣ

Истиқлолият

Шукри истиқлолу сарвар мекунем, Шукри ободии кишвар мекунем. Шукри он зоте, ки моро ҳаст кард, Шукри бому хонаву дар мекунем. Истиқлол волотарин ва пурарзиштарин дастоварди давлату миллати тоҷдори тоҷик аст. Ин неъмати бузург баробари ба даст овардан нуру зиё, меҳру

Ниҳоли пурсамар

Дӯстиву рафоқат дар идеали ҳар як инсон мавқеи муҳимро ишғол менамояд. Зиндагӣ, ҳаёт бе дӯст мавҷуд буда наметавонад. Мо аз замони наврасӣ шурӯъ карда, бо хоҳишу табъу завқи худ ёру бародар, дӯст пайдо менамоем. Гузаштагони мову шумо дӯстиву рафоқатро васфу ситоиш намуда, гуфтаанд: “Бародар беҳтар

Омад хуҷаста Меҳргон, ҷашни бузурги хусравон

Меҳргон яке аз куҳантарин ҷашнҳои мардуми ориёинажод буда, гузаштагонамон онро ҳамчун ситоишу ниёиши Меҳр ё Митро ва рамзи аҳду паймон ва дўстиву муҳаббати ойини меҳрпарастӣ таъбир кардаанд. Меҳргон иди ҷамъоварии ҳосили рўёндаи деҳқон, иди фаровонӣ, шодию нишот, дўстию рафоқат, ваҳдату

Ашъори ҷанговаронаи Ҳабиб Юсуфӣ

Накша: 1) Мухтасари шарҳи ҳоли шоир. 2) Ба майдони ҷанг рафтани шоир. 3) Осори Ҳабиб Юсуфӣ . 4) Хулоса. Ман на танҳо дил, тану ҷон ҳам фидоят мекунам, То шавам чун каҳрамонҳои ту ман каҳрамон. Ҳабиб Юсуфӣ дар адабиёти тоҷик

Душанбе – хонаи осоиши дил

Душанбе хонаи осоиши дил,Маро дурӣ зи ту корест мушкил.Чу пайвандаст чонамро маконат,Ки пайванданд бо ҳам обу ҳам гил. Душанбе маркази Ҷумҳурии Тоҷикистон, шаҳри пайвандгари дилҳо, макони меҳру шавқат, маскани тоҷикони бузург аст. Душанбе кишварест, ки барои аз хурд то бузурги

Иншои озод дар бораи Конститутсия

Чихеле ки «Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар яке аз баромадҳои худ қайд карданд, ки «Конститутсия ба сифати Қонуни Олӣ заминаҳои ҳуқуқии пешрафти ҷомеаро аз тариқи қабули қонунҳои нав гузошта, муносибатҳои ҷамъиятии мухталифро таҳти