Категорияи архивҳо: Маърӯза & иншо

Ҳаёт ва фаъолияти Сайфи Фарғонӣ

Нақша: 1) Рӯзгори шоир 2) Мероси адабии Сайфи Фарғонӣ 3) Инъикоси вазъи замон дар қасоиди шоир Хулоса Сайфиддин Муҳаммади Фарғонӣ яке аз шоири барҷастаи адабиёти халқи форсу тоҷик ба ҳисоб меравад. Ӯ дар нимаи аввали асри XIII дар Фарғона таваллуд

Ҳаёт ва фаъолияти Мирзо Абдулқодири Бедил

НАҚША: МУҚАДДИМА 1.МУХТАСАРИ ТАРҶУМАИ ҲОЛИ БЕДИЛ 2.ОСОРИ НАЗМИ ВА НАСРИИ Ӯ 3.МӮҲТАВОИ АШЪОРИ ШОИР ХУЛОСА Мирзо Абдулқодир Бедил яке аз намояндагони бузурги адабиёти классики форсу тоҷик ва барҷастатарин шоири форсизабони Ҳиндустон маҳсуб мешавад. Бедил соли 1644 дар шаҳри Азимободи вилояти

Забон муаррифгари миллат!

Забон муҳимтарин воситаи алоқаи байни мардумон аст. Бе сухан ҷамъият вуҷуд дошта наметавонад. Дар давраҳои аввали пайдоиши инсоният нутқ набуд ва инсонҳо бо ҳар гуна имову ишора фикри хешро баён мекарданд баъдан зиндагӣ онҳоро маҷбур кард, ки онҳо барои фаҳмидани

Мавзӯъ ва мундариҷаи ғоявии ғазалиёти Соиби Табрезӣ

Нақша: 1.Соиби Табрезӣ-чароғи оламафрӯзи адабиёти тоҷик 2.Маҳорати Соиби Табрезӣ дар сурудани ғазал 3. Мавзӯъҳои марказии ғазалиёти шоир 4. Услуб ва сабки баёни Соиб 5. Аҳамияти тарбиявии ғазалиёти Соиби Табрезӣ Соиби Табрезӣ яке аз он адибонест, ки осори ӯ дарёест, барои

Мавзӯи Ватан дар ашъори Лоиқ Шералӣ

Нақша: 1.Тулӯи хуршеди маонӣ 2. Лоиқ ва мақоми ӯ дар адабиёти тоҷик 3. Мафҳуми Ватан дар ашъори Лоиқ 4. Хусусиятҳои бадеии ашъори Лоиқ 5. Аҳамияти ашъори ватандӯстонаи Лоиқ Шералӣ Устод Лоиқ Шералӣ аз зумраи он шоироне ба ҳисоб меравад, ки

Хизмати Абулқосими Фирдавсӣ дар эҷоди «Шоҳнома»

Яке бандагӣ кардам, эй шаҳриëр, Ки монад зи ман дар ҷаҳон ëдгор. Биноҳои обод гардад хароб, Зи борону аз тобиши офтоб. Паяфкандам аз назм кохе баланд, Ки аз боду борон наëбад газанд. Бар ин нома гар умрҳо бигзарад Бихонад ҳар

Ҷавонон-такягоҳи боэътимоди Ватан

Гули ваҳдат, дили ваҳдат ҷавонон! Дурахши шавкату савлат ҷавонон! Дар оғўши баҳори Тоҷикистон Умеди зиндаи миллат, ҷавонон! Ҷавонон дар ҳар давру замон қувваи пешбаранда, нерўи фаъолу боғайрати ҷомеа буда, ояндаи миллату давлат ба онҳо вобаста мебошад. Зеро ҷавонон ободгарони Ватан,

Мундариҷаи ғоявӣ ва таҳлили образҳои марказии маснавии “Лайлӣ ва Маҷнун”-и Ҳилолӣ

Нақша: Муқаддима 1. Мухтасари тарҷмаи ҳоли шоир 2. Мазмуни ғоявии маснавии “Лайлӣ ва Маҷнун” 3. Симои қаҳрамонони асар Хулоса Ҳилолӣ сарояндаи ғазалҳои лирикӣ буда, бо ашъори дилангезу пурмазмуни худ дар қалби ихлосмандони шеър ҷойи махсусеро ишғол намудааст. Шоир, мувофиқи маълумоти

Ҷавонон пайрави Пешвои миллат

Тоҷикистон. Тоҷикистони софу беғубор. Дар зери осмони он фазои оромӣ, сулҳу амонӣ, ободии диёр, роҳҳои ҳамвору зебо, барафрозии корхонаву нерӯгоҳҳо ба назар мерасад, ки ҳамаи ин шарофати Истиқлолият ва Асосгузори сулҳу Ваҳдат – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, мӯҳтарам Эмомалӣ

Истиқлолият

Шукри истиқлолу сарвар мекунем, Шукри ободии кишвар мекунем. Шукри он зоте, ки моро ҳаст кард, Шукри бому хонаву дар мекунем. Истиқлол волотарин ва пурарзиштарин дастоварди давлату миллати тоҷдори тоҷик аст. Ин неъмати бузург баробари ба даст овардан нуру зиё, меҳру

Ниҳоли пурсамар

Дӯстиву рафоқат дар идеали ҳар як инсон мавқеи муҳимро ишғол менамояд. Зиндагӣ, ҳаёт бе дӯст мавҷуд буда наметавонад. Мо аз замони наврасӣ шурӯъ карда, бо хоҳишу табъу завқи худ ёру бародар, дӯст пайдо менамоем. Гузаштагони мову шумо дӯстиву рафоқатро васфу ситоиш намуда, гуфтаанд: “Бародар беҳтар

Омад хуҷаста Меҳргон, ҷашни бузурги хусравон

Меҳргон яке аз куҳантарин ҷашнҳои мардуми ориёинажод буда, гузаштагонамон онро ҳамчун ситоишу ниёиши Меҳр ё Митро ва рамзи аҳду паймон ва дўстиву муҳаббати ойини меҳрпарастӣ таъбир кардаанд. Меҳргон иди ҷамъоварии ҳосили рўёндаи деҳқон, иди фаровонӣ, шодию нишот, дўстию рафоқат, ваҳдату