Табақаи: Маърӯза & иншо

Иншои озод Бахшида ба рӯзи Парчами давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон

Имрӯз мо дар арафаи таҷлили иди пуршукӯҳ, яъне рӯзи Қабули яке аз рамзҳои давлатӣ, Парчами давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон қарор дорем. Тибқи муқаррароти моддаи 3-и Конститутсияи (Сарқонуни) Ҷумҳурии Тоҷикистон «Рамзҳои давлатии Тоҷикистон Парчам, Нишон ва Суруди миллӣ аст». Парчами давлатӣ тамоми

Меҳри модар

Модар, чӣ калимаи муққадас аст. Ҳар як инсон аз модар ба дунё меояд. Модар ҳар як фарзанди худро бо меҳри беандозаву муҳаббати бепоён ба воя мерасонад. Меҳру муҳаббати модар нисбат ба фарзанд бемисл аст.Модар фарзандашро ҳанӯз дар вақти дар батнаш

Ҳаёт ва фаъолияти Хусрави Деҳлавӣ

Волидайни Амир Хусрав дар шаҳри Сабз рӯзгори бофароғат доштанд. Вале рӯзгори ононро омад-омади Чингизхони хунхор нороҳат кард. Падари Хусрав марди майдон ва шахси бовиқоре буд ва дар қатори ҳазорҳо мардум аз ин тундбоди шум зору нолон ватанро тарк намуда, ҷониби

Ҳаёт ва фаъолияти Ибни Ямин

Амир Фахриддини Маҳмуд Ибни Яминиддин соли 1287 дар деҳи Фарюмад , ки 16 фарзанд дуртар аз шаҳри Сабзавор воқеъгардида буд, ба дунё омад. Падари Амир Фахриддини Маҳмуд Яминиддин ном дошт ва марди соҳибмаърифат ва шоир буд. Яминиддин дар дарбор, дар

Ҳаёт ва фаъолияти Убайди Зоконӣ

  Низомиддин Убайди Зоконӣ яке аз симоҳои барҷастаи адабиёти тоҷику форс аст. Ӯ аз тарафи муҳаққиқон ба ховар шиносон дар таърихи адабиёти ҳазорсолаи тоҷику форс бузургтарин адиби ҳаҷвнигор эътироф шудааст. Чн сухан аз ҳаҷву мутоиба равад, ҳамоно пеши назар симои

Фарёди бефарёдрас– дардномаи миллат

Маҷмӯаи «Фарёди бефарёдрас» асосан шеърҳои дар замони ҷанги шаҳрвандӣ ва сарсониҳои халқи тоҷик навиштаи Лоиқ Шералиро дарбар кардааст. Ин маҷмӯа аз 30 шеъри гуногунмавзӯъ, 88 ғазал, қисматҳои «Аз «ҷоми Хайём», «Идомаи «Резаборон», «Хурдаҳо ва такбайтиҳо» ва «Рӯи одамҳо» иборат буда,

Фахриддин Гургонӣ

Фахридин Асади Гургонӣ яке аз достонсароёни намоёни форсу-точик буда,дар асри XI умр ба сар бурдааст. Соли тавалуди шоир маьлум нест. Аз мукаддимаи достони “Вис ва Ромин” бармеояд, ки у аз солхои 1037-1063 зиндаги кардааст.    Аз эчодиёти щоир гайр аз

Фариддудин Аттор

Аттор Фариддудин Абуҳомид Муҳаммад ибни Абубакри Иброҳими Нишопурӣ шоири ориф ва суханвари мумтози форcу тоҷик, соли 1145 дар деҳаи Кадкани атрофии Нишопур таваллуд шудааст. Падараш Абубакр ибни Иброҳим аттор ва табиб буд. Аттор низ ба атторӣ ва табибӣ машғул шудааст.

Баёноти сайёҳи ҳиндӣ

Бандубасти қиссаи «Баёноти сайёҳи ҳиндӣ» аз муқаддима ва қисмати ва сужет асосӣ, ки «Шурўъ» ном дорад, иборат мебошад. Асар таассуроти сайёҳи ҳиндӣ аз сафари шаҳри Бухоро ва туманҳои қисми ғарбии он мебошад. Қисса бо чунин суханони сайёҳ оғоз мешавад: «Чанд

Ҳаёт ва фаъолияти Масъуди Саъди Салмон

Нақша: Муқаддима1. Ҳаёти шоир2. Мероси адабии ӯ3. Мундариҷаи асосии ашъори Масъуди Саъди СалмонХулоса Масъуди Саъди Салмон яке аз устодони бузурги адабиёти тоҷику форс буда, дар навиштани қасида истеъдоди баланде доштааст. Ӯ соли 1047 дар шаҳри Лоҳути вилояти Панҷоби Покистони имрӯза

Ҳаёт ва фаъолияти Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ

Нақша: Муқаддима Мухтасари тарҷумаи ҳоли шоир Мероси адабии шоир Хулоса Абӯабдуллоҳи Ҷаъфар бинни Муҳаммад Рӯдакӣ соли 858 дар деҳаи Панҷрӯди водии Зарафшон ба дунё омадааст. Рӯдакӣ тахаллуси шоирии устод аст, ки аз номи деҳаи зебои худ Рӯдак гирифтааст. Падари Рӯдакӣ

Абӯалӣ ибни Сино ва эҷодиёти ӯ

Нақша: Муқаддима1. Мероси илмии Ибни Сино2. Мавқеи рубоӣ дар эҷодиёти бадеии Ибни Сино3. Мавзӯи панду ахлоқ дар рубоиҳои шоирХулоса Шайхурраис Абӯалӣ ибни Сино таърихи адабиёти классикии форсу тоҷик ва дар таърихи тамаддуни умумибашарӣ ҳамчун файласуф, риёзидон, олими илмиҳои табииёт, ситорашинос