Табақаи: Ахбори тоза

Ғамхорӣ — дўст доштан аст

Далелу нишони меҳру муҳаббат ғамхорӣ аст. Дўст доштан бо ғамхорӣ нишон дода мешавад. Пас ғамхорӣ чи тавр бояд бошад? 0

Модарнома

Модар…. чӣ хел калимаи ширин ва дилагез аст. Вақте, ки Модар мегӯем тамоми бадану рӯҳамонро як эҳсоси хубе фаро мегирад, ки мо аз он ҳаловат мебарем. Модар ба мисли замин якто аст ва муҳабати ӯ барои мо фарзандон беканора ва

Забоншиносӣ (аз форсӣ: زبانشناسی)

Забоншиносӣ (аз форсӣ: زبانشناسی) ё Лингвистика (аз лотинӣ: Linguistica), илм дар бораи забони инсон буда, қонуни мавҷудият ва инкишофи таърихии онро меомӯзад. Забоншиносии ҳозира серсоҳа ва бо дигар соҳаҳои улуми гуманитарӣ алоқаманд аст. Забоншиносии умумӣ умдатарин қонуниятҳои инкишоф ва мавҷудияти

Таърихи пайдоиш ва ташаккули алгебра

Алгебра ҳамчун қисми таркибии илми ҳисоб (арифметика) муддати тӯлонӣ бо вай якҷоя инкишоф ёфт. Дар доираи илми ҳисоб ҳанӯз 4000 сол пеш бобулиҳо, мисриҳо, баъдтар юнониҳо, хитоиҳо ва ҳиндуиҳои қадим ишораҳои алоҳида истифола бурда, масъалаҳои гуногунро ҳал менамуданд. Махсусан дар

Мазмун ва мундариҷаи «Гулистон»-и Саъдии Шерозӣ

Нақша: 1. Муқаддима 2. Ҳаёти мухтасари шоир 3. Мазмуни «Гулистон»-и Саъдӣ 4. Хулоса Саъдии Шерозӣ яке аз шоирони ғазалсарои адабиёти классикии форсу тоҷик ба шумор меравад. Ў дар таърихи адабиёт ҳамчун устоди ғазал эътироф гардидааст. Падар ва гузаштагони шоир аз

Санаҳои муҳими таърихӣ

Соли 1753- ба сари қудрат омадани оли Манғития.Солҳои 1753-1758- ҳукумронии Муҳаммадраҳимхон.Солҳои 1758-1785- ҳукумронии Дониёлбӣ.Солҳои 1785- 1800- ҳукумронии амир Шоҳмурод.Солҳои 1800- 1826- ҳукумронии амир Ҳайдар.Солҳои 1821-1825- шӯриши Хитойқипчоқҳо.Солҳои 1826- 1860- ҳукумронии амир Насрулло.Соли 1837 — ислоҳоти амир Насрулло оиди лашкар.Солҳои 1800-

SMS ва шеърҳо барои ошиқон :)

Дар аввал ошноӣ дидам аз ту, Дар охир бевафоӣ дидам аз ту. Худат гуфтӣ дигар ёре надорам, Ҳамин шуд, ки ҷудоӣ дидам аз ту. *** Имрӯз, рӯзи гарон аст! Чӣ руз аст? Рӯзи ошиқон аст! Биё Дилам, дил во кун!

Китобҳои дарсӣ барои синфи 10

4+

20 соли истиқлолияти Ҷумҳурии Тоҷикистон

9 сентябри соли 1991 Тоҷикистон Истиқлолияти худро эълон дошт. Кишварҳои мухталифи ҷаҳон давра ба давра Тоҷикистонро ҳамчун давлати мустақил эътроф намуданд. Аз замони зуўри Истиқлолият Тоҷикистон роҳи минбаъдаи рушди давлати худро ба кишвари демократӣ, ҳуқуқбунёд ва дунявӣ мувафиқ сохт. Замон

Умари Хайём (1048 -1131)

Гар бар фалакам даст буди чун Яздон, Бардоштаме ман ин фалакро зи миён. В-аз нав фалаке дигар чунон сохтаме, К-озода ба коми дил расидӣ осон. Аз рӯи толеъномаи Умари Хайём ҳисоб карда шудааст, ки ӯ 18 майи соли 1048 дар

Қаҳрамонӣ асрҳо зинда мемонад

9-майи соли 1945 — Рӯзи Ғалаба ба таври ҳамешагӣ рӯзи шодиву нишот ва ифтихормандии миллатҳои музаффар хоҳад буд. Бо гузашти солҳо шукӯҳ ва азамати Ғалабаи Бузург барои халқи советӣ ва мардуми олам торафт аёнтар мегардад, зеро ин ғалаба мақсадҳои ботили

Зан-модар тоҷи офариниш

Обрӯи аҳли дин аз хоки пои модар аст, Ҳарчӣ доранд ин ҷамоат аз дуои модар аст. Он чӣ дар васфи биҳишт фармуд Қуръони Карим, Соҳиби Қуръон бигуфто, зери пои модар аст. Ривоят мекунанд, ки Худованд накҳат аз гул, нӯш аз