Табақаи: Ахбори тоза

Низомии Ганҷавӣ (1141-1209)

Абӯмуҳаммад Илёс ибни Юсуф ибни Закии Муайид (1141, шаҳри Ганҷа ҳозира Кировободи Озорбойҷон ҳамонҷо), шоир ва муттафаккир, яке аз устодони соҳибмактаби шеъру адаби форсу тоҷик. Абумухаммад Илёс ибни Юсуф Закии Муайяд мутахаллис бо номи Низомӣ шоир ва мутафаккири бузург, бунёдгузори

Зарбулмасалҳо, ё худ статусҳо барои “одноклассники” :)

Мастӣ барад ба пастӣ. Умри саъат дароз асту, ҳаёти одамӣ кӯтоҳ. Аз як даст садо намебарояд. Аз пашша фил масоз. Марг беҳ аз расвоӣ. Ваъда додӣ вафо кун, қавл додӣ иҷро кун. Аввал бубин ҷои худ баъд бимон пои худ.

Вайроншавии оилаҳо – мушкили доғ

Дар ҳаёт гоҳ-гоҳ ҳодисаву воқеаҳое рух медиҳанд, ки барои инсон ҳолати тақдирсоз ба шумор мераванд. Яке аз ин воқеаҳо бунёди оила аст. Агарчи оиладорӣ ҳодисаи муқаррарӣ менамояд, масъулияти зиёд доштани онро фаромўш набояд кард. Зеро оила пойдевори ҷомеа, асоси пойдории

Хишти аввал чун ниҳад меъмор каҷ…

Фарзанди одам аз лаҳзаи таваллуд то дами марг ба омўзиш ниёз дорад. Ҳангоме ки мо ба дунё меоем, ба ғайр аз гиряю нолиш дигар ҳеҷ чизро намедонем. Дар омўзиш ва дарки олами воқеӣ волидайн нақши муҳимро мебозанд. Гуфтан мумкин аст,

ДИҚҚАТ: Китобхон дар нақлиёт!

Вақт яке аз неъматҳои беназире мебошад, ки инсон бояд онро самаронок истифода барад. Имрўзҳо аксарияти вақти пурқиммати мо дар тай кардани роҳ, дар даруни автобусҳою троллейбусҳо, микроавтобусу мошинҳои сабукрав мегузарад. Барои бесамар нагузаштани вақт инсонҳое ҳастанд, ки мехоҳанд бо хондани

Ҳалли мушкили гапзании кӯдак дар дасти волидон аст

Яке аз лаҳзаҳои беҳтарине, ки падару модар бо ҳаяҷон онро интизор мешаванд, сухани аввалини фарзанди ҷигарбанди онҳо мебошад. Сароғоз кўдаки хурдсол бо овозҳою ифодаҳои гуногун модари худро ҷеғ мезанад ва тадриҷан он овозҳо ба «оча» ё калимаҳои дигари ифодакунандаи модар

Латифаҳо

Рӯзе марду зан оинаи нилгунро тамошо мекарданд, онҳо филми ужас медиданд. Вақте ки ужас ваҳ-ваҳ гуён аз наздик намуд. Зан гуфт: Вах модарҷон Мард гуфт: Ҳа монанд модаратба. (Дилноза Мирзоева) *** Марде як илоҷ карда ба донишгоҳ дохил шуд. Вале

Қурбонӣ. Онро ба кӯдакон чӣ тавр бояд фаҳмонид?

Идҳо аз ҳама бештар ба кӯдакон маъқуланд. Хусусан, идҳои суннатӣ онҳоро бештар болидарӯву хурсанд месозанд. Онҳо дар рӯзҳои ид либосҳои наву зебо пӯшида, ба хонаҳои хешу ақрабо, ёру ошно мераванд. Бешак, дар рӯзҳои ид нидои «Иди нав муборак» шунида мешавад.

Тозагӣ гарави саломатист

Инсон дар рӯи замин сарчашмаи ҳамаи ободиҳо, озодиҳо ва пешравию комёбиҳои ҳаёт аст. Тамоми мавҷудоти олам маҳз тавассути меҳнати фидокоронаи инсони асил арзи ҳастӣ мекунанд. Инсоне, ки саропо манбаи дастовардҳои асилу пурарзиш аст. Инсоне, ки гулу гиёҳро ҳастӣ бахшида. Инсоне,

Ростгӯи камоли инсонист

Ростиро набувад ҳеҷ заволе ба миён. Сарв агар хушк шавад боз асо мегардад. Оре, ростию ростгӯӣ ва росткорӣ фазилатҳои хуби инсонианд. Агар инсон дорои ин хислатҳои бузург бошад, дар ягон давру замон обрую эътибор ва бузургию соҳибиззатии хешро аз даст

Ҳар ки хандонад ятими хастаро…

Ҳар кӣ хандонад ятими хастаро, Боз орад ҷаннати сарбастаро. Фармудааст Шайх Аттор. Ятимон, бахусус тифлакони ятим касонеанд, дар зиндагӣ афсурдаву дилозурда. Барои онҳо ҳаёт гарчанде дар шароити хуб бошад ҳам, маъное надорад. Зеро барояшон бузургтарин меҳр, азизтарин ҳастӣ ва умеду

Нашъамандӣ – вабои аср

Нафсу шайтон мебаранд аз разҳ туро. То биандозанд андар чаҳ туро. Фармуда Фаридуддини Аттор. Кору кирдори ношоиста, амали номатлуб касро аз роҳи дурусти ҳаёт гардонда, ӯро рӯ ба табоҳиву заволӣ меорад. Нашъа низ чун моддаи мадҳушкунанда, бадтаъсир рӯ ба маргу