Табақаи: Тавсияҳо

Таътил ва ё талафи вақт

Ҳамасола бо наздикшавии фасли тобистон ҳамагон фикри таътилро мекунанд. Табиист, ки баъд аз як соли кории пурталотум инсон ниёз ба истироҳат кардан дорад. Чун пас аз танаффуси муваққатӣ шахс бо нерӯи тозаи ҷисмониву рӯҳӣ боз метавонад ба натиҷаҳои беҳтар ноил

Шаш дарс

Ҳар субҳ дари хонаро пӯшида аз пайи пайдо кардани ризқу рӯзӣ мешавем. Вартаи ҳаёт инсонро аз ин кунҷ ба он кунҷ давр занонда, аз соҳилҳои пурталотум ба соҳилҳои амн бурда мерасонад. Аммо ҳини ин даводав ба атроф аҳамият надода, на

Эҷодкорӣ модарзодист ё маҳорате, ки сайқал мехоҳад?

Бешубҳа, ҳар касе, ки бо эҷод сарукор мегирад, ба дарки он мерасад, ки эҷодкорӣ дар маҷмўъ ва нигорандагӣ хосатан кори начандон саҳлу осонест. Зеро эҷод танҳо хат навиштан ё худ чанд ҷумлаи парешонро ба ҳам овардан нест, балки навиштан фақат

Вайроншавии оилаҳо – мушкили доғ

Дар ҳаёт гоҳ-гоҳ ҳодисаву воқеаҳое рух медиҳанд, ки барои инсон ҳолати тақдирсоз ба шумор мераванд. Яке аз ин воқеаҳо бунёди оила аст. Агарчи оиладорӣ ҳодисаи муқаррарӣ менамояд, масъулияти зиёд доштани онро фаромўш набояд кард. Зеро оила пойдевори ҷомеа, асоси пойдории

Хишти аввал чун ниҳад меъмор каҷ…

Фарзанди одам аз лаҳзаи таваллуд то дами марг ба омўзиш ниёз дорад. Ҳангоме ки мо ба дунё меоем, ба ғайр аз гиряю нолиш дигар ҳеҷ чизро намедонем. Дар омўзиш ва дарки олами воқеӣ волидайн нақши муҳимро мебозанд. Гуфтан мумкин аст,

ДИҚҚАТ: Китобхон дар нақлиёт!

Вақт яке аз неъматҳои беназире мебошад, ки инсон бояд онро самаронок истифода барад. Имрўзҳо аксарияти вақти пурқиммати мо дар тай кардани роҳ, дар даруни автобусҳою троллейбусҳо, микроавтобусу мошинҳои сабукрав мегузарад. Барои бесамар нагузаштани вақт инсонҳое ҳастанд, ки мехоҳанд бо хондани

Ҳалли мушкили гапзании кӯдак дар дасти волидон аст

Яке аз лаҳзаҳои беҳтарине, ки падару модар бо ҳаяҷон онро интизор мешаванд, сухани аввалини фарзанди ҷигарбанди онҳо мебошад. Сароғоз кўдаки хурдсол бо овозҳою ифодаҳои гуногун модари худро ҷеғ мезанад ва тадриҷан он овозҳо ба «оча» ё калимаҳои дигари ифодакунандаи модар

Қурбонӣ. Онро ба кӯдакон чӣ тавр бояд фаҳмонид?

Идҳо аз ҳама бештар ба кӯдакон маъқуланд. Хусусан, идҳои суннатӣ онҳоро бештар болидарӯву хурсанд месозанд. Онҳо дар рӯзҳои ид либосҳои наву зебо пӯшида, ба хонаҳои хешу ақрабо, ёру ошно мераванд. Бешак, дар рӯзҳои ид нидои «Иди нав муборак» шунида мешавад.

Масъули ҷинояткории наврасон кӣ аст?

Дар ҷумҳурӣ ҳар 100-ум ҷинояте, ки дар байни наврасону ҷавонон ба қайд гирифта мешавад, бо қатл анҷом меёбад. Тибқи иттилои Вазорати корҳои дохилии кишвар, дар чор моҳи аввали соли равон миёни ҷавонон беш аз 1200 ҷиноят содир шудааст, ки аз

Муносибат бо тифл. Он бояд чӣ гуна бошад?

Равоншиносон мегўянд, муносибати байни тифл ва модар муносибатест, ки дар оянда ба бунёди хислату хўи тифл замина мегузорад. Аввалин нафаре, ки тифлро дўстдорӣ намуда, бо ў муносибат барқарор мекунад, ин модар аст. Барои кўдак рафтору кирдори дигарон, хусусан модараш бетаъсир

Ба кӯдакон чӣ тавр одати китобхониро касб кунем?

Муҳаққиқони соҳаи педагогика мутмаинанд, ки кӯдакони аз синну соли хурдӣ китобхониро саркарда дар таълими мактабӣ ва ҳаёти иҷтимоияшон муваффақтаранд. Бо расидани мавсими тобистон инсон хоҳу нохоҳ дар орзӯи табдили макон ва машғалаи рӯзмаррааш мешавад. Чунин ҳолат дар таътили тобистонаи мактаббачагон

Бештари наврасон намедонанд, ҷиноят чист ва ҷинояткор кист

Як пажӯҳиш маълум кардааст, ки аксари наврасони тоҷик намедонанд, кадом амал ҷиноят аст ва ҷинояткор кист. Ба ақидаи муаллифи ин пажӯҳиш, омили аслии ба олами ҷиноят фурӯ рафтан ва ҷинояткор шудани насли наврас, маҳз дар паст будани дониши ҳуқуқӣ ва