Архивҳо: Маърӯза & иншо

Аз гузашта бояд ибрат гирифт

Ҳар кӣ н-омӯхт аз гузашти рӯзгор, Низ н-омӯзад зи ҳеҷ омӯзгор. Оре, гузашти рӯзгор ибратест фардоро. Ҳар як инсони асил набояд гузаштаи миллати хеш, қавми хеш ва наздикону пайвандонро фаромӯш созад. Зеро бе гузашта имрӯзро наметавон дид. Ояндаро низ наметавон

Фарзанди бад – доғи падар

Тифлро аз кӯдакӣ омӯз адаб, В-аз камоли тарбият одам шавад. Ҳар як инсон дар зиндагӣ вазифадор аст, ки фарзанди хуб шавад, то ки дар оянда номбардору ифтихори волидони хеш гардад. Аз бадон канорачӯӣ намояду бо бузургону соҳибхирадон дӯстӣ варзад. Ба

Касби ман – ифтихори ман

Айб аст, ки дар ҳунар накӯшӣ, Сад айб ба як ҳунар накӯшӣ. Соҳибҳунаре, ки ботамиз аст, Дар дидаи мардумон азиз аст. Оре, ҳар як инсон бояд дар зиндагӣ ҳамеша бар он ҷаҳд намояд, ки соҳибақлу соҳибхирад ба воя бирасад. Байни

Тоҷикистон-кишвари доимбаҳор

Тоҷикистон, сари ҳар санги ту бар ман Ватан аст, Бари ҳар буттаи хори ту бароям чаман аст. (Гулрухсор) Тоҷикистон кишвари доимбаҳорест, ки қисми зиёди аҳолии онро тоҷикон ташкил медиҳанд. Маънои вожаи «тоҷик» гуногун буда, бештар ба маънои тоҷдор мувофиқ меояд.

Роғун-ҷабҳаи номуси миллӣ

  Роғун манбаи адонашавандаи нур аст, ки Тоҷикистонро дар оғўши шарқи кӯҳан ба ахтари ҳамеша тобон хоҳад дод. (Эмомалӣ Раҳмон) Тоҷикистонам чароғон мешавад, Манбаи нурӣ фаровон мешавад. Аз фурўғи дидаи Роғуни мо, Ҳафт кишвар ахтаристон мешавад. Имрўз мавзўи бунёди Кохи

Муқаддасоти миллӣ

Дар олам халқу миллатҳои зиёде мавҷуд аст. Ҳар миллат дорои забон, хат, рамзҳои ба худ хос ва расму анъанаҳои гуногун мебошад. Хушбахтона, халқи тоҷик дар ҳама давру замон ҳастии худро ба воситаи забони шево нигоҳ дошта, бо сеҳри қалами аркони

Дастовардҳои истиқлолият

Тоҷикон аз қадимулайём миллати озодпарасту озодихоҳ буданд. Солҳои сол дар дил орзуи озодиро мепарвариданд. Бо амри тақдир ва бар асари таҳаввулоти фарогирии сиёсиву иҷтимоии ибтидои солҳои 90- уми асри гузашта халқи тоҷик баъди ҳазор сол аз нав ба эҳё ва

Мирзо Турсунзода – таранумгари сулҳ

Ба хотири шоири бузург, Мирзо Турсунзода, ки роҳи моро дар адабиёт бо нури илҳом ва эъҷозӣ сухан мунаввар кардааст, сари таъзим фуруд меорам. (Чингиз Айтматов, нависандаи бузурги қирғиз) Шоири халқии Тоҷикистон Мирзо Турсунзода фаъолияти меҳнатии худро аз матбуот, аниқтараш аз

Халқи тоҷик-халқи созанда

Миллати тоҷик аз даври қадим, Ҳастиашро ба сухан бунёд кард. З-ин ки афкори бузургонаш ба завқ, Мардуми рўи ҷаҳон аз ёд кард. Миллати тоҷик аз давраҳои дури таърих бо эҳёи анъанаҳои писандидаи хеш мавҷудияташро дарак дода, дар олами фарҳангу адаб

Эмомалӣ Раҳмон – кафили сулҳи тоҷикон

Бар асари пошхўрии Иттиҳоди Шўравӣ муддате фазои сиёсии кишварҳои воҳид ноором гашта, ҳаводиси хунангезро ба миён овард. Мутаассифона, Тоҷикистон ба гирдоби назму сиёсати нодуруст афтода, ба мавҷи низоъ ва бесарусомонӣ рў ба рў омад. Оғози ҷанги шаҳрвандӣ ва бетаҷрибагии давлатдории

Мактаб сабаби ҳаёт бошад

Мактаб аслан калимаи арабӣ буда, маънии дабистонро дорад. Дар ин муассисаи таълиму тарбия омўзгор, муаллим, тарбиятгар ба наслинаврас таълим медиҳад. Мактабҳои нахустин дар мамлакатҳои Шарқи қадим аз ҷумлаи Хитой, Бобул, Миср ба вуҷуд омадаанд. Дар Аврупо мактабҳои аввалин дар Юнони

Роғун – чароғи Тоҷикистон

Роғун ҳастии миллати мо ва ҳаёту мамоти давлати Тоҷикистон аст. (Эмомалӣ Раҳмон) Тоҷикмстон ҳамчун давлати мусстақил уҳуқуқбунёд ва демокративу дунявӣ зина ба зина мавқеи худро дар олами сиёсати ҷаҳонӣ устувор намуда, таввасути фарҳанги волои давлатдорӣ аллакай мақоми шоиста пайдо кардааст.