Архивҳо: Маърӯза & иншо

Мақоми дониш дар ашъори классикон

Илму дониш дар осори классикон мавқеи хоса дорад. Аркони сухан донишро шарти асосии умри адаб ёфтани инсон шинохтаанд. Султон шоирони олам Абўабдуллоҳ Рўдакӣ донишро чароғи равшани дил ва ҷавшани бадиҳифзкунанда ба қалам додаст: Дониш андар дил чароғи равшан аст, В-азҳама

Қаҳрамонони Тоҷикистон

Ҳар, ки бо меҳру вафо бар халқ хидмат мекунад, Номи худро сархати девони миллат мекунад. Халқи тоҷик аз замони зуҳур то имрўз дар зинаҳои мухталифи ташаккул раванди рушди ҷомеаи ҷаҳонӣ нақши муассир дорад. Фарзандони бонангу номус ва содиқу ҷасури тоҷик

«Модарнома»-и Лоиқ

Сад ҷону дил фидои як муддаои модар Фатҳу кушоиш орад дасти дуои модар. Модар ноёбтарин неъмати дунё, сарманшаи муҳаббати беканор ва азизтарин шахсияти башар аст. Меҳри бепоён ва навозишҳои гарми ў фонуси хаёли мост. Канори модар дабистони кӯдакии инсон аст.

Шоири дўстдоштаи ман

Шоир андар синаи миллат чу дил, Миллати бешоире анбори гил. Шеър шоирасту шоир шеър. Ин ду вожа дар ҳолатҳои гуногун якдигарро иваз мекунанд. Яъне шоир шеърро ва шеър шоирро ба ёд меорад. Шоир офаридаи шеър буда аз калимаву ибора дар

Панду андарз дар ашъори Камоли Хуҷандӣ

Нақша: 1. “Андалебест Камол омада дар боғи маонӣ…” 2. “Олам сухани Камол бигрифт.” а) Мақоми панду андарз дар ашъори Камол б) Таҳлили абёт 3. “Гар ба сад қарн биҷӯянд, наёбанд Камол…” Андалебест Камол омада дар боғи маонӣ, Ки бисозад ғазалу

Оғўши модар-биҳишти инсон

Як шаба он ранҷ, ки модар кашид, Бо ду ҷаҳонаш натавон баркашид. Модар қиматтарин неъмати дунё, сарчашмаи муҳаббати бекарон, ҳимматбаландтарин шахси башарият аст. Маҳз меҳри бепоён ва навозиши гарми модар моро ба оламу одам ошно сохтааст. Заҳмати шабонарўзӣ, бедорхобӣ, пурбардории

Ростиро завол нест

Ростиро набувад ҳеҷ заволе ба ҷаҳон, Сарв агар хушк шавад, боз асо мегирад. (Сайидои Насафӣ) Ростгўӣ ва росткорӣ аз шумораи он ҳасоили ҳамидаи инсонист, ки ба иродаву шуури ҳар кас вобаста аст. Касоне, ки умри худро дар фазои олами мунаввари

Аҳамияти об дар беҳдошти табиат

Оре, ҳаёти инсон бе об вуҷуд дошта наметавонад. Об дар рӯзгори инсон талаботи рӯзмарра ба ҳисоб рафта, нисбат ба дигар ғизоҳову манбаъҳо бештар истифода мегардад, ҳаёти инсонро бе истифода аз об тасаввур кардан мумкин нест. Дар ҳаёти инсон об бо

Косташавии одобу ахлоқ дар ҷомеа

Густариши ахлоқи ҳамидаи инсонӣ ба пешрафту рушди ҷомеа, бахусус ҷавонон, бидуни шак мусоидат мекунад. Худои таборак, меҳрубон ва таоло бандагони некхислату саховатманд ва шикастанафсу хоксор, некбину боимонашро бисёр дӯст медорад ва дар дунёву охират аҷрашонро медиҳад. Мутаассифона, имрӯз ахлоқи ҷомеа,

Забони модариям-ифтихорам

Забон ояд ба кас чун шири модар, Аз ин рӯ асли ҷон аст асли ҷон аст. Забони модарӣ лафзи бузург, ширину муқаддасест, ки барон ҳар як инсони комил баробари пайдо шудаии ҷон дар бадан пайдо мешавад. Ҳанӯз тифле, ки нав

Истиқлолият ва артиши миллӣ

Истиқлолият дастоварди муҳимтарину бузург, неъмати бебаҳои ҳама гуна халқу миллат ба шумор меравад. Шарофати ҳамин истиқлолият аст, ки мо соҳиби Парчам, Нишони давлатӣ, Суруди миллӣ, Артиши миллӣ, Қувваҳои сарҳадӣ, пули миллӣ ва узви комилҳуқуқи Созмони Милали Муттаҳид ва аъзои чандин

Наврӯз

Наврӯз яке аз қадимтарин идҳои тоҷикон ба шумор меравад. Тавре ки дар китобҳои таърих омадааст, аввалин касе ки ин идро ҷашн гирифт подшоҳи форс бо номи Ҷамшед буд. Мутобиқи тақвими аҷдодиамон ва низоми ҳаракати сайёраҳо 21-уми март шабу рӯз баробар