Табақаи: Қиссаҳо

img_gurg

Ду гург

Замоне як пирмард ба набераи худ ҳақиқити зиндагиро кушод. -Дар ботини ҳар як инсон мубориза меравад, ба монанди муборизаи ду гург. Як гург бадӣ- бахилӣ, рашк, афсӯс, худбинӣ, такаббур ва дурӯғро муаррифӣ мекунад. Гурги дигар бошад, дар худ хубӣ- сулҳ,

img_khi

Шукргузорӣ

Боре устоди пири хитоӣ ба шогирдаш гуфт: -Илтимос, ин ҳуҷраро нагзакак аз назар гузарон ва кӯшиш кун, ҳамаи он ашёҳоеро, ки қаҳваранганд дар хотир нигоҳ дорӣ. Ҷавон ба гирду атрофаш назар дӯхт. Дар ҳуҷра ашёҳои қаҳваранг зиёд буданд: миз, курсиҳо

img_khu

Хушбахтӣ

Як марди ҳаким тамоми умр хушбахт буд. Ӯ доимо табассум мекард, механдид, ҳеҷ кас ӯро ҳеҷ гоҳ ғамгин надида буд. Вақте ӯ пир шуд ва дар бистари марг мехобид, яке аз шогирдонаш ба ӯ гуфт: — Устод, шумо ҳамаи моро

img_mak

Мактаби хубро чӣ гуна бояд ёфт?

Волидайн барои писарчаашон муаллими беҳтаринро интихоб карданд. Субҳ бобо набераашро ба мактаб бурд. Вақте бобову набера ба саҳни мактаб даромаданд, онҳоро мактаббачаҳо иҳота карданд. -Чӣ хел мӯйсафеди хандаовар,-хандид як писарак. -Эй, фарбеҳаки майдаҳак,-масхара кард дуюмӣ. Бачаҳо дар атрофи бобову набера

img_kar

Устод ва шогирд

— Ту хеле оқилӣ. Доимо табъи ту хуш аст, ҳеҷ гоҳ оташин намешавӣ. Ба ман ҳам кӯмак кун, то ин ки монанди ту шавам, — хоҳиш кард шогирд аз устодаш. Устод розӣ шуд ва ба шогирдаш гуфт, ки як картошка

img_sha

Шамъ, муҳаббати модар

Боре ба назди модар фарзандонаш бо суоле омаданд. Онҳо байни худ баҳс мекарданд ва ҳар яке мехост дурустии худро исбот кунад, яъне киро модар бештар дӯст медорад? Модар хомӯшона шамъеро гирифт, онро афрӯхт ва гуфт: -Ин шамъ – ман ҳастам!

img_qah

Сабзӣ, тухм ва каҳва

Боре як духтараки ҷавон ба назди падари худ омада, шикояткуниро оғоз кард: -Падар, ман хаста шудам, хаёти ман чунон душвор аст, мушкилиҳои зиёде дорам, ман доимо муқобили ҷараён шино мекунам, дигар қувват надорам… чӣ кор кунам? Падар дар ҷавоб табассум

img_g99

«Гурӯҳи 99»-ро медонед?

Яке аз подшоҳон, ки ҳукумфармои яке аз кишварҳои бузург буд, боз ҳам аз дороӣ ва зиндагии худ он қадар хуш ва розӣ набуд ва худи ӯ ҳам намедонист иллат дар чист. Боре дар қаср ва кохҳояш қадам мезад ва аз

img_toy

Ҳикояти саховати Ҳотам

Шунидам, ки Ҳотами Той аспе дошт бодпо. Субҳгоҳ ҳамин ки бо шитоб роҳ мерафт, мисли раъд бонг мезад ва шиҳа мекашид ва дар суръати рафтор бар тундар пешӣ мегирифт. Дар мусобақаҳо дар кӯҳу дашт бо рехтани арақи мисли жола ончунон

img_pod

Подшоҳ ва Вазир

Рӯзе подшоҳе барои пӯст кандани мева корди тезе талаб кард, аммо дар ҳини буридани мева ангӯшташро бурид, вазир, ки дар онҷо буд гуфт: нигарон набошед тамоми чизҳое, ки рух медиҳад дар ҷиҳати хайр ва салоҳи шумост. Подшоҳ аз ин сухани

img_nish

Ибрат аз жандапӯшон

Соҳибдиле бо либоси жанда ва чиркин ба назди соҳибмақоме ташриф ёфт. Ба ӯ гуфтанд: бо ин гуна либосҳо чӣ гуна ба назди чунин шахси воломақоме рафтӣ? Ин гуна айб аст. Ӯ дар ҷавоб гуфт: бо либоси чиркин назди бузурге рафтан

img_dukh

Як рӯз аз кор барвақттар бар гардед

Рӯзе баъди шом ба хона омадам. Духтарчаи чор солаам маро пешвоз гирифта, пурсид: — Падарҷон, Шумо дар як рӯзи кориатон чӣ қадар маблағ мегиред? Ман, ки аз кор монда шуда омада будам, асабӣ шуда ба ӯ гуфтам: — Корат чӣ?